Έτσι απλά…

Από: Χριστίνα Γιανναπή*

 

Θυμάσαι κάποτε που γνωριστήκαμε τυχαία; Μάλλον δεν θυμόμαστε καλά καλά που, πότε ούτε καν το γιατί. Κάτι θα έτυχε λογικά και οι πολυάσχολες ζωές μας συναντήθηκαν για λίγο και μετά χώρισαν πάλι για να συναντηθούν μια μέρα ξανά. Έτσι είναι οι άνθρωποι έμαθα να λέω στον εαυτό μου. Βαγόνια άλλων τρένων που συναντιούνται τυχαία σε σταθμούς.

Έτσι για να ξαποστάσουν, να ανταλλάξουν κανένα δυο χαμόγελα, να πουν ένα δυο κουβέντες στα κλεφτά και μετά να συνεχίσουν ο καθένας τη δική του διαδρομή. Στο ‘χα πει θυμάμαι, ότι οι ανθρώπινες σχέσεις έγιναν πιο ψεύτικες από ποτέ. Συμφώνησες, γελάσαμε, ήπιαμε μια γουλιά καφέ και επιστρέψαμε πίσω στα δικά μας. Βλέπεις δεν θυμούνται πλέον οι άνθρωποι τι σημαίνει αγαπώ, νοιάζομαι. Έχουν ξεχάσει φαίνεται και να χαμογελούν. Οι φίλοι έγιναν πλέον ανυποψίαστοι περαστικοί, γελοία περιστασιακοί μα πάνω από όλα ψεύτικοι. Ψεύτικοι γιατί ξέχασαν τι σημαίνει η αλήθεια, η αμοιβαιότητα, η εμπιστοσύνη.

Κάπου εδώ σκέφτομαι γιατί καταντήσαμε έτσι. Και συ μ’ απαντάς λέγοντας  πως μερικοί από μας πήραν μερικά μαθήματα ζωής κι άλλοι πάλι πως προσπέρασαν χωρίς να καταλάβουν. Πως κάποιοι είχαν ανάγκη ν’ αγαπούν και άλλοι να αγαπιούνται. Πως ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος και καλά κάνω να το καταλάβω. Πως δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ανάγκες, ούτε τις ίδιες προτεραιότητες. Πως δεν μάθαμε όλοι να χαμογελάμε γιατί αγαπάμε τη ζωή. Πως οι περισσότεροι από μας  ξεχνάμε τι μας ανήκει και που ανήκουμε. Πως παραμερίζουμε τις ζωές μας για να γίνουμε προτεραιότητες άλλων. Μέχρι να μας βαρεθούν ή να τους βαρεθούμε, μέχρι να ξυπνήσουμε ένα πρωί και να βρεθούμε αντιμέτωποι μ’ όλα όσα για χρόνια καταχωνιάζαμε σε συρτάρια

. Υποψίες, αμφιβολίες, φοβίες, ξεσπάσματα, άγχη. Και κάπου εκεί ξαναβρίσκουμε τον εαυτό μας. Το ξέρεις ότι μπορείς να αναπνέεις για δύο; Αυτό έκανες για χρόνια. Και τι μ’ αυτό; Μάθε λοιπόν ν’ αναπνέεις για σένα. Κι όταν κάπου κάποτε χάσεις για λίγο τον ρυθμό της αναπνοής σου, ένα μόνο να θυμάσαι. Αναπνέεις για σένα, υπάρχεις για σένα, ζεις μόνο για σένα. Και μετά θα καταλάβεις γιατί ο κόσμος έγινε ψεύτικος. Θα καταλάβεις γιατί ξέχασε να αγαπά, να χαμογελά, να ζει. Χωρίς να κατακρίνει, παρά μόνο να δέχεται. Θα μάθεις να ζεις ξανά απ’ την αρχή. Να θυμάσαι όμως ότι στον επόμενο σταθμό θα σε περιμένω. Για να πούμε τις κουβέντες μας, να σε κτυπήσω βιαστικά στον ώμο, να μου χαμογελάσεις και να προχωρήσουμε. Έτσι απλά…

 

*Φοιτήτρια Αγγλικής Φιλολογίας – Γλωσσολογίας – Πανεπιστήμιο Κύπρου

NO COMMENTS

LEAVE A REPLY