Εμείς και οι άλλοι. Ο Αμίρ, ο κυνηγημένος, είναι ένας από εμάς

Τον Αμίρ τον ξέρω. Έτυχε να του κάνω μαθήματα Αγγλικών και Ελληνικών εδώ στη Μυτιλήνη, το περασμένο καλοκαίρι. Νομίζω ότι ακόμη έχω κάπου φυλαγμένο στο σπίτι ένα βραχιολάκι που φορούσε, όπου σε ένα καβγά με ένα άλλο ζωηρό παιδάκι, του το έσπασε. Ήταν τόσο συμπαθές παιδάκι, τόσο πράος χαρακτήρας. Έτσι κι εγώ, ενώ είχε φύγει κλαίγοντας, μάζεψα τα μικρά πλαστικά κομματάκια, για να του τα επανασυνδέσω. Επειδή εξαφανίστηκε, έμειναν στη τσέπη μου. Τις επόμενες μέρες όμως δεν τον είχα δει να του τα επιστρέψω και έτσι, ξεχάστηκε στο σπίτι. Σήμερα, στις συνεντεύξεις των κάφρων δημοσιογράφων που προβάλλουν τα πρόσωπα όλης της οικογένειας φάτσα φόρα, είδα ότι ο Αμίρ έμαθε να μιλάει Ελληνικά. Ίσως το μόνο θετικό από αυτή την ιστορία. Άμα ήταν στα χέρια κάποιων ΜΚΟ, ακόμη θα ήταν αυτό το παιδάκι στη Μυτιλήνη βολοδέρνωντας μες το κρύο και τη ζέστη, για να κάνουν την μπάζα τους κάποιοι επαγγελματίες ανθρωπιστές.

Κάποιοι λένε, ότι το χέρι των φασιστών το όπλισε ο διευθυντής του σχολείου. Ε λοιπόν, δεν είναι μόνο αυτός. Το χέρι των φασιστών το όπλισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, η οποία απόρριψε τόσα και τόσα αιτήματα για επανασύνδεση, συμπεριλαμβανομένης και της οικογένειας του Αμίρ. Το όπλισαν επίσης οι Ευρωπαϊκές Πολιτικές, που εμμένουν σε αυτή την πολιτική που εξαθλιώνει ανθρώπους, θίγει την αξιοπρέπεια των κυνηγημένων και αποδιοργανώνει συνάμα τις τοπικές κοινωνίες υποδοχής. Το όπλισαν ακόμη, οι συμφωνίες «καλής γειτνίασης» και το χάιδεμα όλων προς τον Ερντογάν, αλλά και τον κάθε Ερντογάν που αποφασίζει να παίζει έτσι μες τις ζωές αθώων. Το όπλισαν όμως και αυτοί που εις το όνομα του διάχυτου μηδενισμού τους, του δήθεν προοδευτισμού τους, προκαλούσαν το συλλογικό αίσθημα με το να μειώνουν τις παρελάσεις του λαού, ζητώντας την κατάργησή τους, ως φασιστικές που παραπέμπουν σε απολυταρχικά καθεστώτα. Φυσικά, όταν σε αυτές μετέχουν και οι “διαφορετικοί”, τότε μετατρέπονται σε σύμβολα “διεθνισμού”. Έχουμε μπουχτίσει από τις αναφορές γι’ αυτά τα παιδάκια, που τα μετατρέπουν εργαλειακά σε επαναστατικά σύμβολα, χωρίς αυτά να το ζητήσουν. Παρόλα αυτά, εάν ήταν κάποιο παιδάκι Ελληνικής καταγωγής αυτό που θα κυμάτιζε περήφανο τη σημαία, θα ήταν “θύμα των συντηρητικών, ελληνορθόδοξων και εθνικιστικών ιδεοληψιών, αν όχι και θύμα της… πατριαρχίας που βλέπει τον εθνικισμό ως το μέσον για να διαιωνίζεται η έμφυλη καταπίεση και… τα τρανς άτομα».

Ε λοιπόν, πάρτε τώρα, αιώνιοι Συριζοπασόκοι (ένας όρος ο οποίος συμπυκνώνει όλο το εθνομηδενιστικό χαλιφάτο), τα φασισταριά που σας αξίζουν. Μόνο που δεν πληρώνετε εσείς τη νύφη, αλλά οι μικροί και οι αβοήθητοι. Μέχρι και τα προσφυγόπουλα, που περήφανα ήθελαν να κυματίσουν τη σημαία ως ένδειξη σεβασμού, τα βάλατε μες τις πολιτικές σας ατζέντες. Άλλοι οι δημοσιογράφοι που στοχοποίησαν μία ολόκληρη οικογένεια μες τις φωτογραφίες τους, για μερικά κλικς.

Υ/Γ: Για τους φασίστες δεν αξίζει να μιλήσω καν. Οποιαδήποτε αναφορά, μειώνει το επίπεδο της συζήτησης. Το ζήτημα είναι να ανατρέξουμε στα αντικειμενικά κριτήρια που εξέθρεψαν τέτοιου τύπου συμπεριφορές. Και αυτά, δεν εντοπίζονται μόνο στα ηλίθια κεφάλια κάποιων χουλιγκάνων που βλέπουν φυλετικές ανωτερότητες και κουραφέξαλα.

Περισσότερα: Giorgos Tattis

NO COMMENTS

LEAVE A REPLY