Αποφάσισα να γράψω μετά από πολύ καιρό. Διστακτικά μεν, συνειδητά δε. Ίσως, τελικά, η πένα μου να είναι η δική μου ψυχοθεραπεία. Η δική μου προσωπική αντανάκλαση. Και φυσικά ο φόβος μου, μιας κι απ’ αυτήν κρίνομαι πιο αυστηρά. Όχι τόσο για το αν γράφω ορθά ή λάθος. Αλλά στη βάση της ειλικρίνειας. Η δική μου πένα δεν συγχωράει τα λάθη, ούτε τα παραπτώματα, ούτε τα ψέματα. Η πένα αυτή σε στήνει στον καθρέφτη, κατάματα να αντικρύζεις την αλήθεια σου. Χωρίς υπεκφυγές, χωρίς «σάλτσες» και χωρίς ωραιοποιήσεις.

Αν και ανοιχτά (προς όλους τους ανθρώπους, εκτός από τη μάνα μου – οι λόγοι ευνόητοι!-) δηλώνω την αντιπάθειά μου στο πόσο μονόφθαλμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί η θρησκεία και στο πόσο μονοδιάστατα μπορεί να κτίσει γύρω της «νόρμες», κακά πρότυπα και κουτιά που εγκλωβίζουν παρά να απελευθερώνουν, εντούτοις πάντοτε μου άρεσε το Πάσχα. Και μου αρέσει γιατί το σύνδεσα με την Άνοιξη και την πίστη. Την Άνοιξη ως εκείνη την εποχή, που λόγω των έντονών της μυρωδιών και φυσικά λόγω της ονομασίας της, με έκανε να επαναπροσδιορίζομαι και την Πίστη ως το μέσο εκείνο στο οποίο ανέτρεχα από ανέκαθεν όταν όλα τα υπόλοιπα δεν λειτουργούσαν! Μάλιστα, με την Πίστη η σχέση μας είχε έναν συνωμοτικό χαρακτήρα, πράγμα δε που με έκανε να πιστεύω ακόμη πιο πολύ σε αυτήν κάθε που τα σχέδιά μας πετύχαιναν! Βέβαια, υπάρχει και αυτό το άλλο πράγμα στο Πάσχα που ονομάζεται κατάνυξη! Ναι, αυτό το μυσταγωγικό κλίμα πόνου που επικρατεί και σε κάνει παρά τις αντίθετες απόψεις, να σταματάς για λίγο και να αναθεωρείς.

Και δεν είναι τόσο η μαγεία (που λίγο πολύ όλοι μας θέλουμε να πιστεύουμε σ’ αυτήν – κυρίως εγώ, γιατί δεν χρειάζεται να εξηγώ στη βάση επαγωγικών λογικών κτλ κτλ- !), όσο το πώς η πορεία του πόνου εκτυλίσσεται μπροστά σου (ακόμα και σε μένα που δεν πιστεύω), με τρόπο τέτοιο ώστε να βλέπεις τα στάδιά του και να κατανοείς γιατί τελικά φτάνει στην ανάσταση.

Αν το σκεφτείτε, αυτή η πορεία προς την σταύρωση, τον θάνατο και εν τέλει την Ανάσταση, είναι ακριβώς τα στάδια που περνάει κανείς όντας ακόμη εν ζωή! Πονάς, κτυπιέσαι, συνθλίβεσαι, φτάνεις στον πάτο, αυτομαστιγώνεσαι (αυτό για τους πιο μαζοχιστές, ενοχικούς!), σχεδόν πεθαίνεις και τσουπ! Μετά ξανά απ’ την αρχή! Στο μεσοδιάστημα του θανάτου και της επανέναρξης της πορείας του πόνου, μεσολαβεί η Ανάσταση! Και είναι εκείνο ακριβώς το σημείο, το οποίο ψάχνουμε όλοι. Την δική μας προσωπική, εσωτερική Ανάσταση.

Δύσκολη η πορεία του πόνου. Και την καθιστά ακόμα πιο δύσκολη το γεγονός ότι είναι μια πορεία μακρά, γεμάτη πόνο μα ταυτόχρονα μόνο δική σου. Μόνο προσωπική υπόθεση. Ανατρέχοντας στις δύσκολες ή και στις σημαντικές στιγμές στη ζωή μου ή έστω τις μεταβατικές, αντιλήφθηκα ότι συνέβαιναν πάντα κατά τη διάρκεια του Πάσχα. Έτσι το Πάσχα έχει μια άλλη γεύση ή αίσθηση αν θέλετε για μένα. Και αυτή η ταύτιση με την Άνοιξη, ε λοιπόν μεγάλο απωθημένο κι αυτή! Βλέπετε, τον κακούργο, φτερωτό και πάντα απρόβλεπτο (Έρως), τον είχα πάντα στο μυαλό μου σαν έναν ανέμελο αλητάκο που εμφανίζεται πάντα την Άνοιξη! Κι ας εμφανιζόταν χειμώνες, μέσα σε κακοκαιρίες, βροχές, χιόνια, κι ας εμφανιζόταν καλοκαίρια μέσα σε ήλιους, παραλίες κι ας εμφανιζόταν και φθινόπωρα με τις πρώτες βροχές και τα πρώτα ψευτο-κίτρινα φύλλα! Για μένα ήταν πάντα η Άνοιξη. Ο κακούργος, βλέπετε, δεν κτυπά μόνο σε περιόδους ζευγαρώματος. Συνήθως κτυπά όταν αισθανθεί πως είσαι έτοιμος. Και κτυπά αλύπητα. Σου δίνεται, σου δίνει και φυσικά εσύ χωρίς άλλη επιλογή αναπόφευκτα του δίνεσαι. Αλλά μην συγχίζεστε, έρωτας δεν είναι μόνο το ζευγάρωμα. Έρωτας δεν υπάρχει μόνο στις μεταξύ μας επαφές. Έρωτας είναι η ουσία. Έρωτας ονομάζεται και η αλήθεια.

Άνοιξη, λοιπόν. Πάσχα. Πόνος. Ανάσταση. Έρωτας. Αν έπρεπε να περιγράψω τη ζωή μου σε πέντε μόνο λέξεις, αυτές θα επέλεγα. Με κάθε γεύση, αίσθηση και συναίσθημα που φέρει η κάθε μία. Δεν είμαι πρότυπο χριστιανής ορθόδοξης (και όπως το βλέπω δεν πρόκειται να γίνω) κι ας με έχουνε βαφτίσει (τουλάχιστον απέκτησα δύο εξαιρετικούς νονούς!). Ξέρω, όμως, και μπορώ να διακρίνω γιατί κανείς να πιστέψει στο Πάσχα. Με έναν αλλιώτικα φορεμένο, δικό μου τρόπο, που όμως μου επιτρέπει να αισθανθώ έστω και για λίγο γιατί κάποιος οφείλει να πιστέψει. Ο καθένας περνάει το δικό του Πάσχα. Κι ο καθένας, είτε πιστεύει σε αυτό που ονομάζεται θρησκεία,, είτε όχι περνά ένα προς ένα τα στάδια αυτής της περιόδου.

Κάψτε τους Ιούδες απ’ τη ζωή σας, ακόμη και τον Ιούδα που κρύβετε μέσα σας (κι όχι μην πιστεύετε πως φιλούσε υπέροχα! Τίποτα ψεύτικο δεν είναι υπέροχο), σταματήστε για λίγο τη βαβούρα πολυπληθών κολάκων γύρω σας και προσπαθήστε να επαναπροσδιοριστείτε. Η Ανάσταση δεν αφορά μόνο θρησκείες, ράσα και ψαλμούς. Την πραγματική και δίχως βεγγαλικά Ανάσταση τη ζούμε καθημερινά. Σε απλά, αργά (πολλές φορές βασανιστικά) μα ουσιώδη βήματα επαναπροσδιορισμού. Επαναπροσδιορισμού αξιών, ανθρώπων, καταστάσεων. Μα κυρίως επαναπροσδιορισμού εαυτού.

Υγ. Αυτό το κείμενο το αφιερώνω σε έναν υπέροχο άνθρωπο που με ανέχτηκε και θα με ανέχεται για πολύ ακόμα. Απ’ τους 9 πρώτους μήνες της ζωής μου μέσα της, μέχρι και σήμερα. Μάνα ξέρω πως θα θυμώσεις με τις περί θρησκείας απόψεις μου, αλλά να ξέρεις πως εσύ με έκανες πιο πολύ από όλους να πιστεύω. Ούτε σε θεούς, ούτε σε νηστείες. Αλλά στην ίδια τη ζωή. Και σήμερα που για όλους αυτούς τους ανθρώπους εκεί έξω είναι πρωτομαγιά και γιορτάζουν το Πάσχα, να ξέρεις πως για μένα είναι το πιο υπέροχο Πάσχα. Η πιο όμορφη πρωτομαγιά. Χωρίς αινίγματα, χωρίς κείμενα θρησκειολογίας. Για μένα σήμερα είναι Πάσχα 1η Μαΐου 2016 και είναι τα γενέθλιά σου!

Υγ1. Και μέρες που είναι, να θυμάστε το εξής: «΄Άδειασε το μυαλό σου, γίνε χωρίς μορφή, χωρίς σχήμα, σαν το νερό. Εάν βάλεις νερό σε μία κούπα, εκείνο γίνεται η κούπα. Εάν βάλεις νερό σ’ ένα μπουκάλι, γίνεται το μπουκάλι. Εάν το βάλεις στην τσαγιέρα, γίνεται η τσαγιέρα. Τώρα το νερό μπορεί να κυλήσει ή να συγκρουστεί. Να είσαι νερό, φίλε μου».  –B.L

Καλή Ανάσταση!

 

NO COMMENTS

LEAVE A REPLY