Από: Σωρκάτης*

Στην αυγή του 21ού αιώνα λίγα έχουν αλλάξει.  Σε αυτή την πολύπαθη νήσο το στάτους κβο παραμένει αναλλοίωτο. Λίγα χιλιόμετρα μακριά όμως η γη μοιάζει, ή καλύτερα είναι, βομβαρδισμένο τοπίο. Τυγχάνει λοιπόν να ζούμε σε μιά απο τις πιό επικίνδυνες γωνιές του πλανήτη ακόμα και αν έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι ανήκομεν εις την δύση και στην παραδεισένια Ε.Ε .

Η πατρίδα μας έκλεισε φέτος τον Ιούλη 43 χρόνια παράνομης κατοχής μετά την παράνομη Τουρκική εισβολή και το μέτρημα συνεχίζεται. Ομολογουμένως έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια πρωτοφανής κατάσταση στην παγκόσμια ιστορία, αφού δύο διαφορετικά έθνη κατοικούν σε ένα μικρό νησί και προσπαθούν να δημιουργήσουν μία κακέκτυπη ομοσπονδία. Λόγω λοιπόν του εθνικού προβλήματος που ταλανίζει απο τα γέννοφάσκια της Κυπριακής Δημοκρατίας την πολιτική σκηνή αλλά και την κοινωνία της Κύπρου ο κοινωνικός αγώνας έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα .

Στην Κύπρο σήμερα πίσω απο τις κλειστές πόρτες των διαπραγματεύσεων καταστρώνεται ένα σύνταγμα εις το όνομα του λαού χωρίς αυτόν. Σε αυτή την μοναδική, στη σύγχρονη εποχή ευκαιρία, για δημιουργία νέου συντάγματος το εθνικό θέμα τα έχει σκεπάσει όλα και οι πολιτικοί το εκμεταλλεύονται μη αφήνοντας να βγούν στην επιφάνεια ζητήματα που αναβλύζουν απο τα σπλάχνα της κοινωνίας. Θα ήθελα λοιπόν να θέσω και μία άλλη διάσταση στην λύση του κυπριακού .

Αυτη δεν είναι άλλη απο την απαίτηση του Κύπριου πολίτη(;) να αποκτήσει λόγο και θεσμικό ρόλο στο ομόσπονδο κράτος που βρίσκεται στα σκαριά. Η ανάγκη λοιπόν για άμεση δημοκρατία , για μετατροπή του λαού, δηλαδή, απο μια άβουλη μάζα σε Δήμο φαντάζει πιο επιβεβλημένη απο ποτέ. Αν υπάρχει, λοιπόν, ένα ραντεβού με την ιστορία αυτο είναι η δημιουργία μιας πραγματικής δημοκρατίας στην Κύπρο και όχι απλώς μιας ομοσπονδίας στη βάση του δούναι και λαβείν μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Μια λύση οποιασδήποτε πολιτειακής μορφής δεν θα έχει κανένα όφελος για τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα καθώς οι πολιτικοί και η κεφαλαιοκράτες και απο τις δύο κοινότητες θα συνεχίσουν να κερδοσκοπούν εις βάρος του λαού . Υπάρχει λοιπόν το δίλημμα μεταξύ ΔΔΟ και μη λύσης του κυπριακού αλλά πρέπει να τεθεί και το δίλημμα εκμετάλλευση ή -επιτέλους- εξουσία στο λαό μέσω άμεσης δημοκρατίας.

Το κράτος έλκει την νομιμοποίηση του απο τον λαό στην βάση ενός κοινωνικού συμβολαίου όπως το διατύπωσε ο μεγάλος διανοητής του διαφωτισμού Ζαν Ζακ Ρουσσώ. Η συντακτική εξουσία λοιπόν θα έπρεπε να ανήκει αποκλειστικά στο λαό και όχι σε αντιπροσώπους που συνεδριάζουν σε σκοτεινά δωμάτια. Μάλιστα δεν θα ήμασταν οι πρώτοι που θα το επιχειρούσαμε καθώς πρόσφατα οι Ισλανδοί προσπάθησαν να δημιουργήσουν νέο σύνταγμα μέσω του διαδικτύου. Ο κάθε Ισλανδός δηλαδή μπορούσε να συνδιαμορφώσει τον υπέρτατο κανόνα δικαίου της χώρας του . Ακόμη, στην Ελβετία υπάρχει ένα αρκετά καλά δομημένο σύστημα άμεσης δημοκρατίας μέσω δημοψηφισμάτων και με δυνατότητα νομοθετικής πρωτοβουλίας απο τους πολίτες. Την τασιηνόπιττα βέβαια δεν την ανακάλυψαν ούτε οι Ισλανδοί ούτε και οι Ελβετοί αλλά οι Αθηναίοι 2500 χρόνια πρίν. Τον 5ο αιώνα π.Χ  λοιπόν, οι Αθηναίοι Πολίτες δημιούργησαν ένα πολίτευμα που θεμελιώνεται στην ανάγκη για ισότητα και δικαιοσύνη. Η Δημοκρατία τότε δεν είχε άλλη ερμηνεία , δεν χρειαζόταν η διευκρίνιση για το αν είναι άμεση ή αντιπροσωπευτική και αυτό αποδεικνύει και το γεγονός ότι σήμερα δεν έχουμε δημοκρατία. Μαλίστα σήμερα δεν έχουμε όχι μόνο άμεση αλλά ούτε καν αντιπροσωπευτική δημοκρατία, καθώς οι εκλελεγμένοι μεν εντελώς ανεξέλεγκτοι δε αντιπροσώποι μας δεν δεσμεύονται απο καμία κανονιστική διάταξη να διεκπαιρεώσουν την εντολή που ανέλαβαν απο το λαό. Μπαίνοντας στο πειρασμό της σύγκρισης αυτού του υποαντιπροσωπευτικού συστήματος – του κοινοβουλευτισμού – φαντάζει ιδανική η δημοκρατία του Κλεισθένη που αν και εγκαθιδρύθηκε χρονικά στο παρελθόν είναι στην ουσία χρόνια μπροστά όσον αφορά την πολιτική  της δομή και οργάνωση.

Επειδή όμως στις μέρες μας πολλοί συμπολίτες μας ωσαν πάσχοντες απο το σύνδρομο της Στοκχόλμης θεωρούν ότι το υπάρχον σύστημα δεν αλλάζει καθώς και ότι είναι ουτοπικό να ζητάμε τα αυτονόητα (δηλαδή πραγματική δημοκρατία) να κάνω μια πολύ ρεαλιστική και πρακτική εισήγηση που η εφαρμογή της έγγυται αποκλειστικά και μόνον στην πολιτική βούληση . Η εισήγηση είναι πολύ απλή και βασίζεται ουσιαστικά στην προσθήκη ένος βασικού στάδιου πριν την ολοκλήρωση του νέου συντάγματος.

Το πρώτο στάδιο λοιπόν είναι το εθνικό με την διαπραγμάτευση υπο την υφιστάμενη της μορφή και ολοκληρώνεται με την επίτευξη μιας βιώσιμης συμφωνίας μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Το δεύτερο στάδιο θα είναι το πολιτικό στο οποίο όλοι οι πολίτες τόσο μέσω του διαδικτύου όσο και μέσω πρωτοβουλίες πολιτών στην βάση της αυτοοργανωσης και απο τις δύο κοινότητες θα αποκτήσουν τον θεσμικό ρόλο που εμπερικλύει η λέξη πολίτης και θα διαμορφώσουν το νέο σύνταγμα της ενωμένης κυπριακής δημοκρατίας. Με τα φωτεινά παραδείγματα της Ισλανδίας αφενός και της Ελβετίας αφετέρου μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα Σύνταγμα στο οποίο ο πολίτης θα έχει τον κυρίαρχο ρόλο. Και αν σε κάποιους η άμεση δημοκρατία φαντάζει όνειρο θερινής νυκτός θα πρέπει οι ίδιοι να ρωτήσουν τον εαυτό τους . Το υπάρχον σύστημα είναι δίκαιο ή άδικο; Αν είναι άδικο και παρολαυτά θεωρούν την αλλαγή του ουτοπία αποδέχονται με αυτό το τρόπο την αδικία και οδηγούνται σε ένα λογικό σφάλμα καθώς σε κανένα άνθρωπο δεν αρέσει να αδικείται.

Μία απο τις παγίδες που πέφτουμε συχνά είναι η αλληλοεκτόξευση κατηγοριών μεταξύ των μισθωτών που δραστηριοποιούνται στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. Αυτή είναι η γνωστή πολιτική του διαίρει και βασίλευε που ακολουθεί η οικονομική ελίτ της Κύπρου για να αποπροσανατολίσουν τον λαό απο τον πραγματικό του εχθρό που δεν είναι άλλος απο τους τραπεζίτες και τους κεφαλαιοκράτες. Ακούω λοιπόν συχνά για το πόσο κακό είναι να είσαι ιδιώτης. Πράγματι είναι κακό να είσαι ιδιώτης, αλλά όχι γιατί, ομολογουμένως έχεις πολύ λιγότερα εργασιακά δικαιώματα, αλλά είναι κακό να είσαι ιδιώτης με την έννοια του ιδιώτη στην αρχαία Αθήνα, όρο τον οποίο χρησιμοποιούσαν σε αντιδιαστολή με τον Πολίτη. Το μείζων πρόβλημα δεν είναι, στο τέλος της ημέρας, αν παίρνεις λιγότερο μισθό και επιδόματα αλλά το αν αδιαφορείς για τα κοινά και για το μέλλον αυτού του τόπου. Γιατί ακριβώς αυτή η αδιαφορία είναι η γενεσιουργός αιτία και των κοινωνικών ανισοτήτων και του σάπιου πολιτικού συστήματος που τις συντηρεί .

Ας σταματήσουμε λοιπόν να είμαστε idiots και ας απαιτήσουμε μια Κύπρο όχι μόνο επανενωμένη αλλά και δημοκρατική. Γιατί Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι είμαστε όλοι μισταρκοί (μισθωτοί εργάτες) και έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα κοινό εχθρό που αδυσώπητα κερδοσκοπεί εις βάρος μας τόσα χρόνια και θα συνεχίσει να το κάνει ακόμα και μετά την επανένωση της Κύπρου, αν δεν υψώσουμε επιτέλους το ανάστημα μας. Ας μετουσιώσουμε, λοιπόν, την αγανάκτηση που νοιώθουμε για το πολιτικό σύστημα σε απαίτηση για άμεση δημοκρατία και ας μην στρέφουμε πια αλλού το βλέμμα όταν επι καθημερινής βάσης ποδοπατούν τα όνειρα μας και βιάζουν ανερυθρίαστα το περι δικαίου αίσθημα .

Νομοτελειακά και με μαθηματική ακρίβεια μόλις καταβαραθρωθεί το κεφάλαιο απο την εξουσία οι εθνικές μας διαφορές θα ατονίσουν καθώς εργάτης με εργάτη δεν έχει τίποτα να χωρίσει. Έτσι μαζί Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι πρέπει να φανούμε αντάξιοι αυτής της ιστορικής ευκαιρίας και να απαιτήσουμε η ενωμένη Κύπρος να είναι μια πραγματική Δημοκρατία.

Μισταρκοί όλοι της Κύπρου, λοιπόν, ενωθείτε.

 

NO COMMENTS

LEAVE A REPLY