Σπουδή: η επιλογή να’ναι δική μου ή κάποιου άλλου;

Από: Χαρίκλεια Γιάγκου*

 

 

Πριν από περίπου τρία χρόνια, ήμουν στην τελική ευθεία, στην τελευταία τάξη του σχολείου και ίσως στο κρισιμότερο σημείο της (επαγγελματικής και μη) ζωής μου. Χειμώνας του 2011. Κάπου εκεί έπρεπε να κάνω την δική μου επιλογή, τι θα σπουδάσω; Ήταν και το μεγάλο ερώτημα. Εγώ, ήξερα τι ήθελα, τι ήταν αυτό που μου άρεσε, τι ήταν αυτό που με γέμιζε σαν άνθρωπο, ήξερα καλά γιατί το ήθελα, και ο λόγος είναι τόσο απλός: γιατί απλά μπορούσα να με φαντάζομαι να το κάνω για πάντα, ακούραστα και κάθε μέρα με περισσότερο ζήλο από την προηγούμενη.

Μα έλα που όλοι οι άλλοι είχαν άλλα σχέδια για εμένα. Άκουγα διάφορα. Για παράδειγμα το συνηθισμένο (που νομίζω σχεδόν ούλλοι ακούμεν το τα τελευταία χρόνια): «ρε παιδάκι μου έχουμε οικονομική κρίση, τι θα κάμεις μετά τες σπουδές σου;» ή το άλλον το κλισέ που παίζει σαν χαλασμένη κασεττούα για ούλλες τες κοπέλλες: «ένεν δουλειά για γενέκα τούτη, καλλύτερα κάμε κάτι άλλον, πιο γυναικείο». Χμμ..Απορία.. όταν λεν κάτι άλλον.. σαν τι δηλαδή; Κάτι που ας πούμε εν θα με κάμει ποττέ πραγματικά ευτυχισμένο άνθρωπο; Τζαι [ίσως] απλά εννα μου προσφέρει λεφτά; (No thank you my friend, δεν θα πάρω!!)

Για να μεν τα πολυλογώ, σε κάποια φάση τζαι εγώ η καημένη επείστηκα, είπα: «Οκ, μπορώ να κάμω τζίνο που μου λαλούν ούλλοι πως εν το «καλόν» μου τζαι μετά, μετά βλέπουμε, 2ο πτυχίο; Ειδίκευση; Κανένας εν ξέρει, εννά δούμεν στο μέλλον. Α τζαι εξάλλου, σε 4 χρόνια πολλά εννά αλλάξουν.»

Και ήταν ακριβώς αυτή η σκέψη με έκανε να πω… «όπα παιδάκι μου, πόσο κουτό είσαι;» Μα τι πάω να κάμω; Πάω να σπουδάσω κάτι που δεν με ενδιαφέρει καν; Κάτι που δεν θα με κάνει πόττε μα ποττέ ευτυχισμένη για τον απλούστατο λόγο, έχω άλλα όνειρα! Τζαι για ποιον θα το κάμω τούτο; Σιούρα εν θα’ναν για’μενα… τζαι τζιαμέ έκαμα την εξής σκέψης: «Μα καλάν, ποιου εν η ζωή κοπέλα μου; Ενεν δική σου; Αρά η επιλογή ποιου πρέπει να’ναι; ναν δική σου ή να εν κάποιου άλλου;»

Κάπως έτσι συνειδητοποίησα ότι (όχι μόνο εγώ, αλλά ΟΛΟΙ) η ζωή είναι δική μου, έτσι πρέπει να είναι και η επιλογή, ΔΙΚΗ ΜΟΥ. Επιβάλλεται να επιλέγουμε με γνώμονα τις ικανότητες μας, τις δεξιότητες μας, τα ενδιαφέροντα μας, τις ασχολίες μας,  μα φυσικά και τον τομέα (επάγγελμα, όπως θέλετε πέστε το) στο οποίο μπορούμε να αποδώσουμε το 100% του εαυτού μας χωρίς ιδιαίτερο κόπο, γιατί απλούστατα το αγαπάμε, γιατί απλά και όμορφα είναι ο πόθος μας, το πάθος μας, η αγάπη μας.

Και στο κάτω κάτω ρε παιδιά, η οικονομική κρίση (με βάση τις προηγούμενες) θα είναι παροδική, αλλά η επιλογή, θα είναι παντοτινή. Τζαι αν δεν είναι η οικονομική κρίση το πρόβλημα αλλά, τζίνο που αρέσκει της μάνας σου, όμως ένεν τζίνο που σου άρεσκει τζαι εσένα: να ξέρεις πως τούτον ποττέ εν θα αλλάξει, τζαι να το θυμάσαι, μπορεί να συμβιβαστείς, αλλά ποττέ εν θαν το ίδιο με τζίνο που έθελες εσύ για’σενα. Αα τζαι αν ο παπάς σου εν γιατρός ένεν ανάγκη να γίνεις τζαι εσύ ρε δικέ μου, μόνο τζαι μόνο για να συνεχίσεις την παράδοση της οικογένειας. Γιατί φίλε μου καλέ μου, με όσο πιο απλά και σταράτα λόγια γίνεται, ότι κάμεις τελικά θα το κουβαλάς για πάντα, ακούεις; Για πάντα, σε 5 σε 10, σε 20, σε 30 χρόνια. Η επιλογή ΣΟΥ ή ΤΟΥΣ θα παραμένει εκεί. Τζαι το μόνο σίουρο για κάποιους ίσως να είναι καταστροφική, αν τελικά είναι κι η λάθος, κάποιοι άλλοι ίσως να φανούν τυχεροί και να έχουν μια δεύτερη ευκαιρία, αλλά μια τελευταία απορία.. γιατί να ελπίζουμε στην δεύτερη ευκαιρία αφού μπορούμε να αποφύγουμε το «λάθος»;

Τελικά, τι είναι καλύτερο η επιλογή να’ναι δική μου ή κάποιου άλλου;

Υ.Γ. (1) Εγώ προσωπικά έκαμα τελικά τζίνο που ήθελα για’μενα, τζαι δήλωνω πανευτυχής! Εσύ; Τελικά τι εννά κάμεις;

Υ.Γ. (2) If you want to studying and not stu-dying, then do it just for you!

 

 

*Φοιτήτρια Πολιτικών Επιστημών- Πανεπιστήμιο Κύπρου

1 COMMENT

LEAVE A REPLY