Το παρηκμασμένο οπαδικό μας κίνημα

 

Λίγα λόγια για το οπαδικό κίνημα:

Εκ των προτέρων, πρέπει να πω, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, ότι δεν αναφέρομαι σε όλους ως σύνολο, αλλά στη συντριπτική πλειοψηφία του οπαδικού κινήματος.

Από την μία, οι Αποελίστες που παίζουν το παιχνιδάκι της υπονόμευσης της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, κλείνοντας το μάτι στις ακροδεξιές χουντικές πρακτικές. Στη προσπάθειά τους να καταστήσουν σαφές ότι ουσιαστικά η Χούντα έπεσε με το ξεπούλημα της Κύπρου, απαντώντας στο «Πασοκικό κατεστημένο» που μονοπώλησε αυτή την αντιστασιακή πράξη, αλλά και στην μεταπολιτευτική αριστερά που ήθελε να κρύψει καλά το Κυπριακό ζήτημα, διολισθαίνουν σε ακρότητες και ανιστορικές τοποθετήσεις που μόνο αηδία προκαλούν. Είτε φυσικά, γιατί είναι όντως υμνητές της δικτατορίας, πράγμα επαίσχυντο για κάποιον που θέλει να αποκαλείται και πατριώτης.

Μόνο και μόνο που σκέφτομαι, την ειρωνεία που θα επικρατούσε στα “αποελίστικα πηγαδάκια” για μία από τις τελευταίες πράξεις αντίστασης που δείχνει και τα δημοκρατικά αντανακλαστικά του λαού μας, εξοργίζομαι. Που να ήξεραν ότι σε αυτή την εξέγερση πέθαναν και Κύπριοι – και τότε αλλά και στους μετέπειτα εορτασμούς – που έκαναν πράξη και βίωμά τους την κοινή μας ταυτοτική αναφορά, το “Εστίν ουν Ελλάς και η Κύπρος”, που τόσο γουστάρουν κατά τ’ άλλα να φωνάζουν.

Από την άλλη, έχουμε τους Ομονοιάτες, που εξακολουθούν να δείχνουν “Αλληλεγγύη στον Ελληνικό λαό”. Πώς μπορείς όμως να δείξεις «Αλληλεγγύη» στον ίδιο σου τον εαυτό; Πως μπορείς να δείξεις «Αλληλεγγύη» στο δεξί σου χέρι, όταν πονάει το αριστερό; Και όλα αυτά, με την πρόφαση της «διεθνιστικής (δια + έθνος) αλληλεγγύης». Στο τέλος, μας λένε και το “δεν είμαστε νεοΚύπριοι, αφού δείχνουμε και Αλληλεγγύη”. Θα ήταν καλύτερο, να ανέβαζαν πανό που κράζει τους Συριζοπασοκους, και όλους τους παρελθοντικούς μας κυβερνώντες, που επιβουλεύονται την ύπαρξή μας.

Συν τοις άλλοις, σε μία προσπάθεια να ταυτιστούν με κάποιαν υποτιθέμενη επαναστατικότητα, ανεβάζουν και πανό με το σήμα της οργάνωσης 17 Νοέμβρη. Ανεξαρτήτως εάν κάποιος διαφωνεί ή όχι, με τους όρους της επανάστασης που ακολούθησε η εν λόγω πολιτική ομάδα, η ιδεολογική διαφωνία της πλειοψηφίας των οπαδών της Ομόνοιας με τα κείμενα/αναλύσεις και τις προκηρύξεις της 17 Νοέμβρη, βγάζει μάτι. Εάν διάβαζαν έστω και λίγο τις προκηρύξεις, ίσως να είχαν διαφορετική αντίληψη. Εν ολίγοις, θα τους βάφτιζαν τουλάχιστον, ως “εθνικιστές”. Πέρα από αυτό, είναι γελοίο να επικαλείσαι μία οργάνωση, που λαθεμένα ή όχι, πήρε τα όπλα για αντάρτικο πόλεως, από την ασφάλεια του καναπέ και της… κερκίδας σου. Είναι εξίσου γελοίο, με το να ανεμίζουν πανό του Γκεβάρα, οι Ακελιστές ή κάτι δήθεν αναρχικοί, που το πιο επαναστατικό που έκαναν στη μέχρι τώρα πολιτική τους πορεία, ήταν να “πάνε απέναντι για μπύρες”.

Υ/γ: Υπάρχουν και κάποιοι που όντως προσπαθούν να περάσουν κάποια σωστά μηνύματα στην κάθε κερκίδα.

NO COMMENTS

LEAVE A REPLY