8 Μαρτιου 2018. Στη Γυναίκα

 

Από: Χριστίνα Γιανναπή

8 Μαρτίου 2018. 8 Μαρτίου 1909, 8 Μαρτίου από τότε μέχρι σήμερα. Α, και το μέλλον. Σημαντικό κι αυτό. Από τότε μέχρι σήμερα λοιπόν. Ιστορικές αναδρομές κι άλλα τέτοια μην περιμένετε να δείτε στο συγκεκριμένο άρθρο. Ούτε Χρόνια Πολλά σε όλες τις Γυναίκες. Το Γυναίκες με κεφαλαίο για να φανεί έστω έτσι το μεγαλείο του να είσαι Γυναίκα. Να είσαι Γυναίκα το 2018, να ήσουν Γυναίκα το 1909. Να είσαι Γυναίκα που ζει στο δρόμο, να είσαι Γυναίκα που ζει στα σαλόνια, να είσαι Γυναίκα στην Κύπρο, στο Σουδάν, στη Συρία, να είσαι λευκή, έγχρωμη, μελαμψή, να είσαι straight, να είσαι ομοφυλόφιλη, να ανήκεις που λέμε στη νόρμα (αν το δέχεσαι σαν όρο) ή όχι. Τη σκοπιά αυτού του κειμένου θα την πάρουμε, θα τη χτυπήσουμε στον τοίχο, θα την ξυπνήσουμε, θα τη φέρουμε στα μέτρα μας και στο τέλος θα την πετάξουμε στον κάλαθο μέχρι την επόμενη 8η Μαρτίου.

Φοιτήτρια λοιπόν τότε στο πανεπιστήμιο, το μάθημα ονομαζόταν “Literary Theory”.  Ποσώς σας ενδιαφέρει, όπως και μένα πλέον άλλωστε. Τα κείμενα του “κανονιού”  (Western Literary Canon, εν αγγλιστί) ήταν ένα από τα θέματα της συζήτησης. Θα διερωτάσει τώρα που το πάω και που μπορεί να φτάσω. Τι σε νοιάζει τελοσπάντων εσένα το Literary Canon. Ή τι σχέση έχει με τη Μαρία, τη Λίτσα, την Laura, την Arjana, την Ayşe κτλ. Τότε αν θυμάμαι καλά, η συζήτηση περιστράφηκε (και στην πορεία αμφισβητήθηκε βεβαίως βεβαίως) γύρω από το ποια κείμενα του δυτικού κόσμου μπορούν ή θεωρούνται «άξια» να συμπεριληφθούν σε αυτό που ονομάζουμε τα κλασσικά κείμενα λογοτεχνίας. Χωρίς έκπληξη, αρχικά συμπεριλαμβάνονταν κείμενα από άντρες συγγραφείς. Στην πορεία, και μετά από αμφισβήτηση μπήκαν και γυναίκες. Λευκού χρώματος πάντα. Στην πορεία αμφισβητήθηκε κι αυτό. Κάπως έτσι ξεκίνησαν και τα φεμινιστικά κινήματα, με γυναίκες λευκού χρώματος. Και μετά αμφισβητήθηκαν κι αυτά. Εκπροσωπούσαν ένα μερίδιο γυναικών, χρώματος λευκού της υψηλής τάξης. Εξαιρούνταν όλες οι υπόλοιπες γυναίκες. Στη συνέχεια και αφού πέρασαν χρόνια άλλαξε κι αυτό. Που θέλω τελοσπάντων να καταλήξω όμως; Στην πορεία του χρόνου μας βρήκαν διασπασμένες και μας νίκησαν. Κι ας βρίσκουμε νίκες που τις χρεώνουμε στο παρελθόν. Εν έτει 2018 πρέπει να μας βρίσκουν ενωμένες. Ενωμένες να διεκδικούμε τα δικαιώματα μας, ενωμένες να φωνάζουμε για τις αδικίες ενάντια στη Γυναίκα, ενωμένες να πορευόμαστε. Ενωμένες να πολεμούμε, ενωμένες να φωνάξουμε, ενωμένες να διαμαρτυρηθούμε. Κι ίσως έτσι νικήσουμε.

Νικήσουμε τα στερεότυπα που μας θέλουν μάνες, γυναίκες, αδελφές, αναπαραγωγικά όντα, straight, πίσω από γραφεία, ήσυχες, αδύναμες, λευκές, έγχρωμες, πόρνες, του σαλονιού, κυρίες, παντρεμένες, διαζευγμένες, μονογονιούς. Ίσως έτσι νικήσουμε ενωμένες τα στερεότυπα που μας χρέωσαν στο πέρας των αιώνων. Όχι Μαρία, δεν πρέπει να παντρευτείς αν δεν το θέλεις, όχι Δανάη δεν κτυπάει κανένα βιολογικό ρολόι στα 25, όχι Θάλεια δεν πρέπει να γίνεις μάνα γιατί τάχα μου είναι στη φύση σου, όχι Ayşe δεν πρέπει να φοράς μαντήλα αν δεν το θέλεις, όχι Arjana κανένας δε θα σου επιβάλει να αφαιρέσεις μέρος των γεννητικών σου οργάνων, όχι Stephanie δεν είσαι λεσβία αν είσαι φεμινίστρια, όχι Adele δεν επιτρέπεται σε κανέναν να σε χτυπάει επειδή είσαι γυνάικα, όχι Melanie δε θα σωπάσεις όταν σε βίασαν. Όχι. Κι άλλα τόσα όχι που θα πεις στη ζωή σου. Γιατί είσαι Γυναίκα. Γιατί σαν σήμερα, σαν αύριο και σαν κάθε μέρα θυμάσαι όλα όσα πέρασες για να φτάσεις μέχρι εδώ.

Για όλες τις Γυναίκες, παντός φυλής, χρώματος, σωματικής διάπλασης, σεξουαλικότητας που βρίσκονται εκεί έξω. Για κάθε Γυναίκα που θεωρεί ότι είναι μόνη της. Δεν είσαι μόνη σου. Είμαστε πολλές και θα μας βρουν ενωμένες.

 

NO COMMENTS

LEAVE A REPLY