This is the end…

Από: Χριστίνα Γιανναπή

 

This is the end, hold your breath and count to ten… κάθετέλος μια καινούργια αρχή, αυτό δεν λένε; Τώρα ποιοι το λένε και ποιοι το εφαρμόζουν είναι μια ωραία ηλίθια συζήτηση, την οποία δεν θα μπω στον κόπο να κάνω ποτέ και με κανέναν. Την θεωρώ έτσι κι αλλιώς ανούσια, προσποιητή και άκρως αναληθή. Ότι τι; Εσύ δηλαδή κάθε φορά που τελειώνει κάτι τρέχεις μετά βίας στο επόμενο; Στο ό,τι επόμενο, επόμενον, επόμενη; Τώρα δηλαδή εσύ πόσο ειλικρινής είσαι με τον εαυτό σου; Και σε ποιον τελοσπάντων πας να πεις ψέματα; Θυμάμαι λοιπόν πολλά «τέλος» της ζωής μου.  Άλλα επώδυνα, άλλα ανώδυνα, κι άλλα πάλι που πέρασαν απλώς απαρατήρητα… Όλα όμως έβαλαν «τέλος» σε κάτι. Μια σχέση, μια φιλία, μια τυχαία γνωριμία, ένα ταξίδι, μια σκέψη, μια μετακόμιση, ένας κύκλος που έκλεισε. Κύκλος που έκλεισε; Πόσο γελοίο ε; Ένας κύκλος, μια αέναη στροφή γύρω από τον εαυτό του, από τον εαυτό μας. Ο άνθρωπος το φοβάται το τέλος. Φοβάται μην μείνει μόνος του, μην χρειαστεί να ξεκινήσει από το μηδέν, μήπως χρειαστεί να αναθεωρήσει, τον ίδιο, την ζωή του, το πόσο δίνεται, το πόσο χαρίζεται. Φοβάται ακόμα και να αρθρώσει αυτή την μικρή λεξούλα. Μια λέξη που κρύβει συναισθήματα, αναμνήσεις, εικόνες, σκέψεις… Κλάματα, ισοπέδωση, μα πάνω απ’ όλα άρνηση. Θυμάμαι λοιπόν έντονα κάθε δικό μου «τέλος». Μα θυμάμαι επίσης την δική μου ψυχραιμία, στωικότητα, ίσως μερικές φορές και για μερικούς, αναισθησία. Να μην το φοβάστε το τέλος αγάπες μου. Ό,τι κάποτε αρχίζει, κάποτε τελειώνει. Και μας αφήνει με μια γλυκόπικρη αίσθηση. Οφείλουμε όμως, όπως κάθε τι άλλο στη ζωή μας, το τέλος να το ζήσουμε. Να δώσουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας να βιώσει το τέλος. Να δώσουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας να το αρθρώσει το τέλος. Να βάλει ο ίδιος το τέλος εκεί που επιβάλλεται. Να μην το φοβάστε το τέλος. Κι αυτό όπως όλα τ’ άλλα. «Σ’ αγαπώ, να προσέχεις, καληνύχτα». «Να προσέχεις, να αντέχεις, να φυλάγεσαι». Κάπως έτσι να βλέπετε το τέλος. Σαν μια ευκαιρία να αγαπήσετε ξανά τον εαυτό σας. Γιατί αυτό που πραγματικά φοβόμαστε είναι να μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας. Αυτόν που για χρόνια, μήνες ίσως και λεπτά, βάλαμε στην άκρη, ποδοπατήσαμε, μισήσαμε, για ν’ αγαπήσουμε κάποιον άλλο, κάτι άλλο. Μιαν άλλη πόλη, μια σχέση, μια φιλία, ένα όνειρο (ίσως πλέον απραγματοποίητο). Ν’ αγαπάτε λοιπόν τον εαυτό σας. Μονάχα έτσι θ’ αγαπήσετε και κάθε τέλος της ζωής σας. Μονάχα έτσι θα βρείτε την δύναμη να σταθείτε μπροστά σ’ έναν καθρέφτη και να εξομολογηθείτε σε σας την ίδια σας την αλήθεια. «Να προσέχεις λοιπόν, να αντέχεις και να φυλάγεσαι…»

NO COMMENTS

LEAVE A REPLY